David, zo heet hij, reageerde geïnteresseerd op mijn verzoek om Father op papier te zetten, met het oog op een studio-opname, en al snel zaten we samen achter de vleugel in zijn ouderlijk huis. Ik liet hem een opname horen die ik zelf had ingespeeld en speelde partijen voor hem. David bleek een fantastisch gehoor te hebben en in twee – uur tijd stond alles definitief op papier, met potlood!
Toen ik hem later vroeg om ook de hobo- en cellopartijen voor Father vorm te geven, stemde hij meteen in. En zo bleek David prompt inderdaad de medecomponist te zijn die ik zocht: hij stond overal voor open voor alles, hij dacht met me mee en hoe vaker we achter de vleugel zaten, hoe vaker hij met zijn eigen ideeën naar voren durfde te komen. Hij speelde regelmatig stukken van verschillende grote componisten, bekende maar ook minder bekende meesters. Op mijn beurt vertelde ik hem over biografieën van componisten en gaf wat van mijn muzikale voorkeuren door.

De gitaar is mijn meest vertrouwde instrument en hoe vaak ik ook piano speel, ik blijf een beperkte pianospeler, dus deze samenwerking bood me de mogelijkheid om alle pianostukken die ik de afgelopen 18 jaar had gecomponeerd uit te werken en vast te leggen. Veel stukken die ik ondertussen componeer kan ik zelf niet meer spelen, omdat ze door de jaren heen te ingewikkeld zijn geworden.

Een nieuw stuk begint altijd schetsmatig. Na de eerste krabbels neem ik stukken op. Dan volgen uitgebreidere opnames en vervolgens wordt alles zo netjes mogelijk opgeschreven in een door mijzelf ontwikkeld muzieknotatiesysteem, dat David na enige uitleg – hoe verrassend het leven kan zijn – vrij moeiteloos kon en kan lezen en spelen.

De eerste stukken waarmee ik David de studio in stuurde waren de wat oudere stukken. Van de composities die ik de afgelopen twee jaar bedacht, werkte ik minstens drie delen uit voordat ik ze met David ging uitwerken. We werkten niet langer dan tweeënhalf tot drie uur per sessie, op een bepaalde manier moest het creatieve proces zijn spontane karakter behouden. Alleen al door de beperkte tijd konden we blijven doordringen tot de essentie van het stuk.

Als we naar de studio gingen namen we altijd twee stukken op. We houden ons aan deze formule: nadat we twee stukken af hebben, rijden we naar de studio van Rene Reuscher. Rene Reuscher is de opnametechnicus, die met zijn brede muzikale achtergrond ook steeds weer met ons meedenkt en op die manier de kwaliteit van het hele proces steeds weer kan verhogen. De chemie tussen David, Rene en ondergetekende gaat alle woorden te boven.

Op Still Stream I waren Father, Marian en Erebor al te beluisteren, maar dan in verschillend opgebouwde versies vanwege de geheel eigen sfeer van dit album. Op Wing Stream I draait echter alles om de pianopartijen. Alla Prima is een goed voorbeeld van een compositie waarin het me gelukt is om alles los te laten, voor Present Palette geldt hetzelfde. Telkens weer is het de ambitie om naar de horizon te reiken, hoewel je weet dat je daar nooit echt in zult slagen. Het is precies die uitdaging die erin besloten ligt die me drijft op …. .

Tot slot wil ik zeggen dat ik David vooral bewonder om het feit dat hij de melancholische, licht zwevende pianoklanken van mijn casettebandjes, waarop de geboorte van veel composities te horen is, enorm kan waarderen. De weg ernaartoe hoeft gelukkig niet altijd alleen digitaal te zijn. Op mijn beurt bewonder ik de manier waarop David de noten met een potlood op muziekpapier krast voordat hij ze uitwerkt in een computerprogramma en ze opslaat. Mooi is ook dat het potlood af en toe valt – als er met de andere kant iets uitgegumd moet worden – en het verdomde ding weer even in de vleugel verdwijnt. Dit zijn, het klinkt misschien vreemd in de oren, memorabele momenten, die alle andere momenten nog specialer maken.

En als we dan in de studio met z’n drieën de laatste hand leggen aan het eindproduct, waarbij Rene uiteindelijk zorgt voor de professionele digitale finishing touch …, dan besef je dat alle goede dingen in drieën komen en dan is daar ineens Wing Stream I